Ses... Zihne doğru ince ince şiddetlenen... Zamanında yüksek sesle dile getirilmediği için haksız pişman oluşların, aslında beyhude bir hiçliğin üşengeç tavrı... Yada planı belki, döngünün... Berduş boşluktaki farkındalığın arttırdığı keyfin iz düşümü...
Egoyu göğüs hizasından, gırtlağa itekleyen gurur... Sahnede yüksek dozaj hazdan mütevellit gitarını yalayan " şekil " solist misali, beni, ben yaptığı noktada hoyratça savurup, dağıtıyorum tüm yaşanmışlıkları.. Güzelleşiyor bünye...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder