Çaba var esasen.. Entellektüel bir telaş.. Geniş zamanın, "geniş" vasfına sıkıştırılmış, belirsiz yüklemlerini eline ayağına dolaştıran bir Adem.. Sevimli sübyan.. Yanarak, yakarak kendini modifiye eden.. Bir üst modele uyarlayan.. Yazdığı her harfi eskiten, tüketen, kirleten ve kusan..
Öyle birşey ki dostum; kiplerin bittiği yerde sembollere sığınmanın ferahlığını hiçbir duygu tam anlamıyla veremiyor ne hoştur ki.. Bırakmak lazım; "Adem" yansın.. Hoşgörmek lazım; tekrar dirilebilsin.. Gizli öznenin ardındaki çocuk, zafer işareti yapabilsin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder